تغییر فازی در الگوی حملات ایران به رژیم صهیونیستی رخ داده که باعث گیج شدن متجاوزان به کشورمان شده است.
(روز ۲۴ – گزارش شماره ۱۴۰) تغییر فازی در الگوی حملات ایران رخ داده است. به نظر می‌رسد مرحله اولیه، یعنی هدف قرار دادن سامانه‌های راداری و پدافندی، تا حد زیادی پشت سر گذاشته شده و اکنون وارد فاز جدیدی شده‌ایم: کاهش توان جایگزینی و بازسازی تجهیزات از دست‌رفته.
می‌خواهم به دو حمله شاخص اشاره کنم. نخست، حمله بامداد گذشته است که توسط ارتش و با استفاده از پهپادهای «آرش ۲» انجام شد. در این عملیات، چند پایگاه در داخل اسرائیل هدف قرار گرفت که مهم‌ترین آن‌ها پایگاهی در شرق فرودگاه بن‌گوریون بود؛ پایگاهی چسبیده به این فرودگاه و متعلق به صنایع هوایی اسرائیل. این مجموعه در واقع یک شرکت مادر با چندین زیرمجموعه و کارخانه‌های متعدد است که در روزهای اخیر نیز چندین بار مورد اصابت قرار گرفته است.
محلی که هدف قرار گرفت، ستاد اصلی و کارخانه مرکزی صنایع هوایی اسرائیل است؛ مجموعه‌ای که طیف وسیعی از جنگ‌افزارها را تولید می‌کند. با وجود نام «صنایع هوایی»، این مجموعه تنها محدود به تجهیزات هوایی نیست و حتی در حوزه‌های زمینی نیز فعال است. از جمله زیرمجموعه‌های آن در حال کار روی نسل جدید تانک‌های اسرائیلی موسوم به «کرمل» است که قرار است جایگزین تانک‌های «مرکاوا» شود. بنابراین اهمیت این مرکز را نباید صرفاً در حد صنایع هوایی دانست؛ بلکه می‌توان آن را یکی از ارکان اصلی تولید تجهیزات دفاعی و نظامی اسرائیل تلقی کرد.
از دیگر تولیدات مهم این مجموعه، رادارهای سامانه «پیکان» (Arrow) یا همان «کاج سبز» است. هدف قرار گرفتن این مرکز، به‌طور مستقیم توان تولید و بازسازی رادارهای پدافندی آسیب‌دیده را تحت تأثیر قرار می‌دهد و در عین حال ظرفیت تولید جنگ‌افزارهای تهاجمی را نیز کاهش خواهد داد.
حمله دوم در موج هفتاد و پنجم انجام شد که طی آن چند پایگاه در مرکز سرزمین‌های اشغالی هدف قرار گرفت. مهم‌ترین آن‌ها پایگاه «دوری» یا همان «تل هشومر» بود؛ پایگاهی که در نزدیکی شهری به همین نام قرار دارد. این پایگاه، پس از یک مجموعه آموزشی بزرگ در جنوب، بزرگ‌ترین پایگاه نظامی اسرائیل به شمار می‌رود و بیش از ۱۰ رده مختلف نظامی در آن مستقر هستند.
بخش‌هایی که در این حمله آسیب دید، عمدتاً به حوزه لجستیک ارتش مربوط می‌شود: فرماندهی لجستیک، مرکز تعمیر و نگهداری، مرکز فرماندهی فناوری نیروی زمینی و همچنین مرکز توزیع سوخت ارتش اسرائیل که مدیریت سوخت نیروها را بر عهده دارد، همگی در این پایگاه قرار دارند.
اگر این دو حمله را در کنار هم و در چارچوب موج‌های ۷۴ و ۷۵ بررسی کنیم، می‌بینیم که یک تغییر فاز در الگوی حملات رخ داده است. به نظر می‌رسد مرحله اولیه، یعنی هدف قرار دادن سامانه‌های راداری و پدافندی، تا حد زیادی پشت سر گذاشته شده و اکنون وارد فاز جدیدی شده‌ایم: کاهش توان جایگزینی و بازسازی تجهیزات از دست‌رفته.
این توان در کجا متمرکز است؟ در مراکز لجستیکی و پشتیبانی. به همین دلیل، در این مرحله از جنگ، تمرکز حملات به‌طور مشخص بر این مراکز قرار گرفته است تا چرخه ترمیم و بازسازی توان نظامی اسرائیل مختل شود.
انتهای پیام/
