حمله به دانشگاه علم و صنعت بخشی از زیرساخت‌ها را ویران کرد، اما دانشجویان بر ادامه مسیر علمی ایستادند.
در ساعات اولیه دیروز، شنبه ۸ فروردین ماه (۲۸ مارس ۲۰۲۶)، دانشگاه علم و صنعت ایران در یک حمله هوایی توسط دشمن آمریکایی ـ صهیونیستی هدف قرار گرفت، این حمله چندین ساختمان آموزشی و تحقیقاتی را هدف قرار داد و به کلاس‌های درس، آزمایشگاه‌ها و کارگاه‌ها، فضاهایی که دانشجویان و محققان خستگی‌ناپذیر برای پیشرفت علمی تلاش می‌کردند، آسیب رساند.
این حمله کمتر از یک هفته پس از ترور دکتر سعید شمقدری، عضو هیئت علمی این دانشگاه، رخ داد و الگویی از خصومت علیه جامعه علمی ایران را بیشتر نشان داد. هدف قرار دادن زیرساخت‌های دانشگاهی، به‌جای اهداف نظامی، نشان‌دهنده تلاشی عمدی برای مختل کردن پیشرفت فکری و فناوری کشور است.
امروزه، جامعه دانشگاهی در سوگ تخریب فضاهایی است که نماد امید، تلاش و نوآوری بودند، با این حال، این اقدام همچنین ناامیدی دشمنی را آشکار می‌کند که پس از شکست در رویارویی مستقیم، به حمله به مراکز دانش و پژوهش متوسل شده است.
دانشگاه علم و صنعت ایران که تقریباً یک قرن پیش تأسیس شده است، به‌عنوان یکی از مؤسسات پیشرو کشور در مهندسی و علوم کاربردی شناخته می‌شود. این دانشگاه نقش محوری در پیشرفت فناوری‌های ملی داشته و در زمینه‌های مختلفی از علوم اعصاب گرفته تا هوافضا مشارکت داشته است.
این دانشگاه عمیقاً با صنعت در هم آمیخته است و به‌طور مداوم تحقیقات کاربردی و پروژه‌های ملی را ارائه می‌دهد که به نیازهای عمومی پاسخ می‌دهد و استقلال فناوری ایران را تقویت می‌کند. دستاوردهای آن منعکس‌کننده یک اکوسیستم گسترده‌تر از نوآوری بومی است که علی‌رغم تحریم‌ها و فشارهای خارجی به رشد خود ادامه داده است.
این دانشگاه فراتر از مشارکت‌های علمی خود، چهره‌های تأثیرگذاری را نیز پرورش داده است که نقش‌های کلیدی در توسعه و دفاع کشور ایفا کرده‌اند، این میراث دوگانه «دانش و فداکاری» این مؤسسه را نه‌تنها به یک مرکز آموزشی، بلکه به نمادی از تاب‌آوری و تعهد ملی تبدیل می‌کند.
حمله به دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی نقض آشکار هنجارها و اصول بین‌المللی است. مؤسسات دانشگاهی به‌طور جهانی به‌عنوان فضاهای حفاظت‌شده اختصاص داده‌شده به آموزش، تحقیق و پیشرفت بشریت شناخته می‌شوند.
چنین اقداماتی با ارزش‌های اساسی مورد حمایت نهادهای جهانی مانند سازمان ملل متحد و یونسکو که هر دو بر حفاظت از محیط‌های آموزشی و ترویج همکاری علمی تأکید دارند، مغایرت دارد.
هدف قرار دادن زیرساخت‌های علمی نه‌تنها به یک ملت واحد آسیب می‌رساند، بلکه پیشرفت جهانی را نیز تضعیف می‌کند. جامعه بین‌المللی، مؤسسات دانشگاهی در سراسر جهان و سازمان‌های مربوطه مسئولیت دارند که این اقدامات را به‌شدت محکوم کنند و عاملان آن را پاسخگو قرار دهند.
با وجود خسارات وارده، مسیر پیشِ‌رو روشن است. تخریب ساختمان‌ها نمی‌تواند پیشرفت دانشی را که عمیقاً ریشه دوانده و نهادینه شده است، متوقف کند.
دانشگاه و جامعه آن همچنان به بازسازی قوی‌تر، پیشرفته‌تر و مقاوم‌تر از قبل متعهد هستند، این بازسازی نه‌تنها آنچه را از دست رفته است، بازیابی می‌کند، بلکه آن را به سطحی بالاتر از توانایی علمی و فناوری ارتقا می‌دهد.
علاوه بر این، چنین اقداماتی تنها عزم نسل جدیدی از دانشمندان متعهد، ماهر و انقلابی را که مصمم به تسریع توسعه ایران هستند، تقویت می‌کند. این حمله، به‌جای تضعیف پیشرفت، به‌عنوان کاتالیزوری برای وحدت، نوآوری و عزم بیشتر عمل خواهد کرد.
حمله به دانشگاه علم و صنعت ایران صرفاً یک اقدام تخریبی نیست بلکه اذعان صریح به ترس از پیشرفت علمی ایران است. دشمن آمریکایی ـ صهیونیستی با هدف قرار دادن مراکز دانش، ناتوانی خود را در مقابله با این پیشرفت از طریق ابزارهای مشروع نشان داده است،
با این حال، تاریخ نشان داده است که چنین تلاش‌هایی بیهوده است. پیشرفت علمی، زمانی که در یک ملت ریشه بدواند، نمی‌تواند با زور ریشه‌کن شود. دانشگاه، محققان و دانشجویان آن، مأموریت خود را بدون ترس و تزلزل به‌سوی آینده‌ای قوی‌تر و پیشرفته‌تر ادامه خواهند داد.
