اگر چه عملکرد کاروان ایران در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ بهتر از دوره قبل بود اما باید عملکرد فدراسیون‌ها بررسی شود.
بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا در حالی برای ایران به پایان رسید که کاروان ورزشی کشورمان با کسب ۱۹ مدال طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز، مجموع مدال‌های خود را به ۵۲ رساند؛ عملکردی که از نظر تعداد مدال طلا، نسبت به دوره قبلی بازی‌ها در هانگژو پیشرفت را نشان می‌دهد. ایران در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۲ موفق به کسب ۱۳ طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز شده و در جایگاه هفتم قرار گرفته بود.
مقایسه عملکرد ایران در قرن بیست‌ویکم تصویر روشن‌تری ارائه می‌دهد. کاروان ایران در ۲۰۰۲ بانکوک ۸ طلا و در ۲۰۰۶ دوحه ۱۱ طلا کسب کرد. این تعداد در گوانگژو ۲۰۱۰ به ۲۰ طلا، در اینچئون ۲۰۱۴ به ۲۱ طلا و در جاکارتا ۲۰۱۸ به ۲۰ طلا رسید و سپس در هانگژو به ۱۳ طلا کاهش یافت. بنابراین، ۱۸ طلای ایران در ناگویا اگرچه هنوز با بهترین رکوردهای دو دهه اخیر فاصله دارد، اما از نتیجه دوره گذشته عبور کرده است.
از سوی دیگر، سهم مدال‌های طلا از مجموع مدال‌های ایران در ناگویا به حدود ۳۴ درصد رسیده؛ آماری که نشان می‌دهد بخش مهمی از مدال‌های به‌دست‌آمده، از جنس طلا بوده‌اند. با این حال، این نسبت از رکورد سال ۲۰۱۴ اینچئون که حدود ۳۷ درصد بود، پایین‌تر است. در نتیجه، می‌توان گفت ایران در ناگویا از نظر سهم طلا عملکردی نزدیک به برخی بهترین دوره‌های اخیر داشته، ولی هنوز رکورد تاریخی خود را در این شاخص پشت سر نگذاشته است.
یکی از ویژگی‌های این دوره درخشش بانوان ورزشکار کشورمان بود که نشان داد آنها از پتانسیل بالایی برخوردارند.
عملکرد در شرایطی رقم خورده که ورزشکاران ایرانی در ماه‌های منتهی به بازی‌ها با شرایط جنگی و اختلال در روند آماده‌سازی مواجه بودند. کمیته ملی المپیک ایران نیز پیش از اعزام کاروان اعلام کرده بود که جنگ و تعطیلی موقت اردوهای آماده‌سازی، شرایط ویژه‌ای برای ورزشکاران ایجاد کرده است. برای مثال ملی‌پوشان تیم روئینگ با غیر متمرکز شدن تمرینات در شهرهای مختلف، بخشی از تمرینات خود را به صورت انفرادی و در خانه دنبال کردند. با وجود این دشواری‌ها، روئینگ زنان ایران در ناگویا نخستین مدال‌های طلای تاریخ خود در بازی‌های آسیایی را به دست آورد.
در چنین شرایطی، آمار ۱۹ طلا و مجموع ۵۲ مدال، حاصل تلاش کاروانی ۳۰۵ نفره است که در رشته‌های متعددی از کشتی و وزنه‌برداری تا تکواندو، ووشو، قایقرانی، دوومیدانی و ورزش‌های تیمی به رقابت پرداختند. عملکرد ناگویا را باید به طور دقیق بررسی کرد، اما به هر حال می‌توان گفت که ایران توانسته تعداد طلاهای خود را نسبت به هانگژو افزایش دهد و بخشی از فاصله ایجادشده با بهترین دوره‌های اخیر را کاهش دهد.
در عین حال لازم است وعده‌ها و قول‌های داده شده از سوی فدراسیون‌ها نیز مورد بررسی قرار گیرد و مشخص شود چه فدراسیون‌هایی واقع‌گرا و واقع‌بین بوده‌اند و کدام یک رؤیافروشی کرده‌اند. مواردی مانند اختصاص بودجه به فدراسیون‌ها از جمله ابزارهایی است که وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک باید در این باره مدنظر داشته باشند تا فرق فدراسیونی که واقعیت را گفته با فدراسیون یا انجمنی که وعده بیهوده داده مشخص شود.
